ایلینا -

عطش من گواه آتش توست


	شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم تمام شب ، برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم پس از یک جستجوی نقره ای ، در کوچه های آبی احساس تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی : « دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی » و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم . همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب نازک و نارنجی خورشید وا کردم نمی دانم چرا رفتی نمی دانم چرا شاید خطا کردم ؟ و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم کجا تا کی برای چه ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد و گنجشکی که هر روز از پشت پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد و بعد از رفتنت کسی حس کرد تو نام مرا از یاد خواهی برد ؟ کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد و من با آن که می دانم تو هرگز یاد مرا با عبور خود نخواهی برد هنوز آشفته چشمان زیبای توام ، برگرد ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت : « تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم .» و من در حاله ای ما بین اشک و حسرت و تردید میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک درد و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل نمی دانم چرا شاید به رسم عادت پروانگی مان باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم دعا ......... \|+\| نوشته شده توسط ایلینا در چهارشنبه 1386/04/06 \|